Imagina por un momento que has perdido la sensatez y prudencia que te caracterizan, que te has vuelto completamente loco o loca. ¿Qué harías? Ya no piensas en aquello que es correcto o incorrecto, bueno o malo, beneficioso o pernicioso, permitido o prohibido... Simplemente estás tú con tus deseos oscuros, con tu impulsividad. Te has dejado apoderar por el sinsentido, por el capricho. No hay un porque escondido a lo que haces. ¿Qué te viene a la cabeza? Intenta no reprimirte, sólo estás fantaseando. ¿Qué ocurre? "Si estuviera completamente loca/loco, yo..." Seguro que los finales de esta frase te dan pistas sobre tus deseos más auténticos y te acabas desidentificando de quién eres y de aquello que se espera de ti, pero descubres algo que valía la pena porque también eres tú. Decía el irreverente Guillermo Borja en su libro La locura lo cura : "Si yo tengo que controlar mi pensamiento, mi emoción y mi acción, es que hay algo irresuelto en mí. La presencia, la transparenc...
"Esguardava l'amic si mateix per ço que fos mirall on veés son amat, e esguardava son amat per ço que li fos mirall on hagués coneixença de si mateix. E és qüestió a qual dels dos miralls era son enteniment pus acostat"
ResponderEliminarRamon Llull: "llibre d'amic e amat" (15 de desembre)
Estas palabras me quedarán: cuanta más riqueza, menos capacidad de agradecimiento. Muy interesante su blog. La felicitó!
ResponderEliminarDante Romero.
Escritor.